Logo zespołu



Biografia Obywatela G.C. wg "Encyklopedii polskiego rocka"
Świat książki, Warszawa 1997

"O" OBYWATEL G.C.

Pseudonim Grzegorza Ciechowskiego, pod którym po rozpadzie Republiki - i przed jej reaktywacją - występował jako solista, początkowo z nie mniejszym powodzeniem komercyjnym i nawet większym (przy użyciu bogatszych środków) artystycznym niż w okresie świetności zespołu.

Ciechowski - wokalista, keyboardzista, flecista, kompozytor, autor tekstów, producent - urodził się 29 VIII 1957 roku w Tczewie. Jest absolwentem polonistyki Uniwersytetu im. Mikołaja Kopernika w Toruniu. Debiutował w roku 1976 w roli flecisty zespołu Jazz Formation, półtora roku później trafił do Res Publiki Jana Castora, przekształconej w 1980 w Republikę. Republika szybko zyskała status wielkiej gwiazdy i nagrała superpopularne albumy "Nowe sytuacje" i "Nieustanne tango", będąc jednym ze sprawców rockowego boomu w Polsce pierwszej połowy lat 80. - w czym wielka zasługa właśnie Ciechowskiego, wokalisty i twórcy niemal całego repertuaru grupy. Jednak w roku 1986, na skutek finansowego i ambicjonalnego konfliktu z kolegami, zdecydował się on na rozpoczęcie kariery solowej, a tym samym rozwiązanie Republiki.

W 1987 zadebiutował albumem zatytułowanym po prostu "Obywatel G.C.", na którym zawarł utwory już znane z ostatnich koncertów Republiki i nawet z radia ("Tak długo czekam" z podtytułem "Ciało"), bo przygotowywane do wydania na trzecim krajowym longplayu tego zespołu. Obywatel G.C. przedstawił je jednakże w nowej, bogatszej szacie aranżacyjnej i bardziej kompetentnym wykonaniu - jako że w sesji wzięli udział muzycy tej miary, co gitarzysta Jan Borysewicz (Lady Pank, później Jan Bo), basista Krzysztof Ścierański (String Connection, solo, później Ścierański Surzyn Trio), Michał Urbaniak (sax), Jose Torres (perc.) oraz operowa śpiewaczka Agnieszka Kossakowska, słyszalna w "Moich modłach" (a także na późniejszych albumach G.C.). Płyta, świadcząca o artystycznym rozwoju Ciechowskiego - również w roli autora niebanalnie mówiącego o miłości jako winie ("Przyznaję się do winy...") przy użyciu terminologii wojennej czy gospodarczej ("Błagam nie odmawiaj...") - mogła podobać się zarówno fanom Republiki (przebojowe "Błagam nie odmawiaj..."), jak i zwolennikom bardziej skomplikowanych brzmień i form. Tym drugim przede wszystkim za sprawą monumentalnego, choć również przebojowego "Paryż - Moskwa 17.15 (czyli mimowolnych podróży kochanków)", gdzie Obywatel G.C. pokazał pełnię swego talentu (także poprzez umiejętne wplecenie elementów muzyki rosyjskiej i paryskiej). "Odmiana przez osoby (czyli nieodwołalny paradygmat Józefa K.)" i "Mówca", dwa nieco mniej udane utwory z sesji "Obywatela G.C.", ukazały się w roku wydania albumu na singlach - pierwszy razem z "Paryż-Moskwa 17.15", drugi obok "Spoza linii świata (czyli listów pisanych z serca dżungli)" (dopiski do zasadniczych tytułów zostały wymuszone przez cenzurę); obie wspomniane kompozycje wzbogaciły też późniejszą kompaktową reedycję pierwszego albumu Obywatela G.C.

"Obywatel G.C." był w większym stopniu sukcesem artystycznym niż komercyjnym. Czas największego sukcesu komercyjnego uwolnionego od Republiki Ciechowskiego nadszedł w roku 1988. Najpierw przedstawił on część nowego programu jako gwiazda festiwalu w Sopocie, a potem już cały nowy program na albumie "Tak, tak!" -bardziej przystępnym od pierwszego. Dwa świetne fragmenty tej płyty - "Tak... tak... to ja" i "Nie pytaj o Polskę" - stały się olbrzymimi przebojami, a mogły takimi zostać jeszcze przynajmniej dwa - "Podróż do ciepłych krajów" i "Piosenka kata". Jednak najlepszym świadectwem ówczesnej popularności Obywatela G.C. - w dobie kryzysu zainteresowania płytami i koncertami! - była znakomita frekwencja podczas jesienno-zimowej trasy koncertowej zorganizowanej w największych halach Polski (m.in. Hali Wisły w Krakowie i Sali Kongresowej w Warszawie). O ile "Tak, tak!" Ciechowski nagrał ze Ścierańskim, Torresem, Marcinem "Sambą" Otrębskim (g), Wojciechem Karolakiem (kbds), Tomaszem Stańko (tp), Johnem Porterem (acg), o tyle w trasę ruszył z innym składem - m.in. z gitarzystą Stanisławom Zybowskim (eks-Crash i Budka Suflera; później grupa Urszuli), basistą Leszkiem Biolikiem (później... Republika), keyboardzistą Wojciechem Konikiewiczem i perkusistą Amadeuszem Majerczykiem. Triumfu G.C. dopełniły wyniki licznych plebiscytów popularności za rok 1988, w których po prostu zmiażdżył on konkurencję (dostał również nagrodę FART ufundowaną przez Daniela Olbrychskiego).

Później popularność Obywatela G.C. już gasła. Z różnych przyczyn. Sporo uwagi poświęcił on rynkowi zachodniemu, przygotowując - jako Citizen G.C. - singla "Blah - Blah" / "Don't Ask About Po-land" / "The Hangman's Song" / "A Trip To Tropical Islands" (89) z anglojęzycznymi wersjami najlepszych utworów z "Tak, tak!"; nie wypalił projekt występu przed Steviem Wonderem na Stadionie Dziesięciolecia w Warszawie; no i wkrótce artysta skoncentrował się na czynnościach, rzec można, usługowych. Z inicjatywy Dietera Meiera był producentem dotąd nie wydanego albumu Niemki Mony Mur, sam zaś tworzył mającą walor niemal wyłącznie ilustracyjny muzykę do filmu Janusza Kijowskiego "Stan strachu" i niemieckiego serialu "Schloss Pompon Rouge". Wydano ją na albumach "Stan strachu" (89; umiarkowany przebój "Ja Kain ty Abel"; udział Zybowskiego i Urszuli) i "Schloss Pompon Rouge" (92). Jednak artysta nie był wówczas w najwyższej formie, czego obok wspomnianych płyt filmowych dowiódł zbiór "Obywatel świata" (92) - mimo że nagrany przy pomocy niespotykanego w dziejach polskiego rocka aparatu wykonawczego (Samba, Torres, Majerczyk, Ścierański, Kayah - bvoc, Zbigniew Wegehaupt - b, Robert Majewski - tp, Steven Ellery - sax, Waldemar Kurpiński -cl, kwartet smyczkowy, Biolik oraz kolejni Republikanie Sławomir Ciesielski - dr i Zbigniew Krzywański - g; ten ostatni słyszalny również na "Schloss Pompon Rouge")! Jedynym fragmentem "Obywatela świata" dorównującym najlepszym utworom z dwóch pierwszych albumów było "Tobie wybaczam" (i to dorównującym bardziej w canto niż refrenie), a niedosyt pozostawiały nawet zwykle będące poważnym atutem Ciechowskiego teksty (w "Witajcie w zoo" posłużył się jak na niego chudą intelektualnie metaforą "Polskiego zoo"). Niektóre utwory z "Obywatela świata" trafiły do filmu "Obywatel świata" Rolanda Towińskiego, a także do... koncertowego programu Republiki reaktywowanej już w 1990 roku, a pełną parą działającej od następnego. U podłoża decyzji o reaktywowaniu zespołu legł spadek notowań Ciechowskiego - solisty, jednak wskrzeszonej Republice nie udało się uzyskać popularności jaką miała w latach 1982-85, ani jaką miał jej lider w roku 1988. W latach 90. o Ciechowskim głośniej było niż ze względów muzycznych z powodu rozstania z Małgorzatą Potocką - partnerką w życiu prywatnym (ich córce poświęcona jest "Piosenka dla Weroniki"), zaś w życiu zawodowym autorką drugoplanowych partii wokalnych na płytach i koncertach Obywatela G.C., także autorką wideoklipów i wydawcą (jako szefowa firmy M.M. Potocką Production) niektórych albumów.

W październiku 1996 lider Republiki -tym razem pod szyldem Grzegorz z Ciechowa - wydał płytę "Oj DADAna" z polską muzyką ludową w samplerowym wydaniu. Głównie to dokonanie przyniosło mu aż trzy nagrody Fryderyk (w kategoriach "album - muzyka tradycyji i źródeł", "producent" i "aranżer"), a także Paszport "Polityki".

Dyskografię Obywatela G.C. uzupełnia składanka "Selekcja" (94), oprócz największych przebojów zawierająca premierowe "Zasypiasz sama".

Ponadto Ciechowski - przede wszystkim w roli producenta, choć również instrumentalisty - wziął udział w nagraniu albumów "Prawdziwa miłość" Atrakcyjnego Kazimierza i Cyganów, "Gemini" Kasi Kowalskiej, "Dziewczyny Szamana" Justyny Steczkowskiej i "Delfin" Krzysztofa Antkowiaka. Jest też autorem tekstów piosenek Lady Pank ("Zostawcie Titanica", "Oglądamy film" i "Ratuj tylko mnie") oraz Steczkowskiej (pod pseudonimem Ewa Omernik).

O Grzegorzu Ciechowskim jako liderze Republiki i Obywatelu G.C. opowiada książka "Gwiazdy, komety & czad" wydana w 1996 roku. Sam Ciechowski w tym okresie wydał zbiorek swoich wierszy "Wokól niej".